از آسمان ابري ام تقدير مي بارد

يعني - دل من سرنوشت مبهمي دارد

دستم - که عمري بي طرف بود - از تو ،بعد از اين

دگر نمي خواهد که آسان دست بردارد

مانند من - در رفتن و ماندن - دو دل هستي

آري،تو هم ، بي من دلت طاقت نمي آرد

من کوچه تنهايم ، اما در سکوت من 

تنها تو هستي آنکه بايد گام بگذارد

چشمان اين کوچه ،همه شب کهکشان ها را

پيش خودش ، راه عبور تو مي انگارد

اين کوچه - گرچه کوچه اي بن بست و بي عابر -

مي خواهد اما ، خويش را در دست تو بسپارد :

تا بلکه لحظه احظه اندوه خود را نيز

با انعکاس گام هر گام تو بشمارد

شعر از سهیل محمودی